Tak, jeśli wszyscy powiemy dzisiaj STOP DLA FASZYZMU. Każdy z nas może wnieść swój wkład, na przykład w inicjatywę: „Zatrzymaj faszyzm zanim on nas zatrzyma” (zob. link obok: https://zatrzymajfaszyzm.pl), poprzez którą „budujemy odporność społeczną na procesy faszyzacji życia publicznego. Łączymy badania, edukację, kulturę i praktyczne działania obywatelskie w jeden program, który pomaga rozpoznawać manipulację, rozumieć jej źródła i reagować zanim stanie się normą”.
Chciałbym uprzejmie przypomnieć ważniejsze przemyślenia z książki: Madeleine Albright, Faszyzm. Ostrzeżenie. Bestseller nr 1 „New York Timesa”, na temat faszyzmu, które mają niezwykle doniosłe znaczenie w kontekście brunatnienia polskiej, europejskiej i światowej prawicy, a mianowicie:
„Faszyzm to nie ideologia, lecz chęć dążenia za wszelką cenę-nawet za cenę stosowania przemocy i łamania praw człowieka – do własnych celów i bezwzględnego posłuszeństwa.
Stalin i Hitler posługiwali się tym samym językiem-językiem przemocy. Z pogardą traktowali idee, które krzewił amerykański prezydent Jefferson, czyli rządy większości, powszechną debatę, wolność wypowiedzi, niezależny system sądownictwa czy uczciwą walkę wyborczą. Obaj bezwzględnie atakowali wrogów, zarówno tych wewnątrz, jak i na zewnątrz partii.
Dyktatura, niezależnie od sztandaru, za jakim się skrywa, zawsze pozostanie dyktaturą. Zarówno ta spod znaku carskiego dwugłowego orła, jak i ta spod znaku sierpa i młota.
Kłamstwo powtarzane po wielokroć zaczyna wchodzić do powszechnego obiegu jako fakt lub przynajmniej domniemanie. „Kłamstwo leci-pisał Jonathan Swift-a prawda, kulejąc podąża za nim”.
W systemach demokratycznych przywódcy szanują wolę większości, lecz także prawa mniejszości. W przeciwnym wypadku nie można mówić o demokracji. Oznacza to konstytucyjny imperatyw ochrony praw jednostki, nawet gdy kłóci się on z interesem partii rządzącej. Wiele lat przed przejęciem władzy Hitler dzielił się z kolegami następującymi przemyśleniami: „Konstytucja nie jest celem samym w sobie, konstytucja wyznacza jedynie pole bitwy (….). Gdy zdobędziemy większość konstytucyjną, ulepimy sobie państwo na własną modłę”.
Aktualnie około połowy narodów świata cieszy się ustrojem demokratycznym – w większym lub mniejszym stopniu wadliwym – jednak pozostałe 50 procent skłania się w stronę systemu autorytarnego.
Jak się można spodziewać, koncepcje rządów niedemokratycznych mają swoich zwolenników, zarówno po lewej, jak i po prawej stronie sceny politycznej, głownie wśród osób bez wyższego wykształcenia, niezadowolonych ze swojego statusu materialnego, czyli wśród tych najbardziej dotkniętych przez niestabilny rynek pracy.
Tomas Garrigue Masaryk (zaprzysiężony w 1918 roku na prezydenta niezależnej Czechosłowacji) zapytany co powinien chronić w pierwszej kolejności, odpowiedział: „Demokracja to nie tylko ustrój, bo nie ogranicza się do samych zapisów w konstytucji; demokracja to stan umysłu, który oznacza wiarę w drugiego człowieka, w ludzkość (…) Wspomniałem już kiedyś, że demokracja polega na dyskusji. Prawdziwa debata jest jednak możliwa przy założeniu wzajemnego zaufania na wspólnej drodze do prawdy.
Codziennie rano na całym globie budzimy się w rzeczywistości przypominającej wczesne lata rodzącego się faszyzmu, gdzie dyskredytuje się najważniejszych polityków w państwie, pojawiają się przywódcy, którzy dzielą zamiast łączyć, dążą do władzy za wszelką cenę, a do głosu dochodzą piewcy wielkości narodu, którzy wydają się mieć monopol na to, co owa wielkość oznacza. Niepokojące symptomy najczęściej pozostają niezauważalne: zmiany w konstytucji pod pretekstem reform, ataki na wolność prasy dla zapewnienia bezpieczeństwa, dehumanizacja przeciwników w obronie wartości oraz regularna destrukcja systemu demokratycznego aż do kompletnego zniszczenia.
Konsultacje z narodem, czyli plebiscyt lub referendum można uznać za jak najbardziej demokratyczne narzędzie, (….) o ile nie jest wykorzystywane do propagowania i uwiarygodniania fałszywej tezy. Zadając pytanie, które opiera się na kłamstwie, sprawia się, że to właśnie kłamstwo sytuuje się w centrum narodowej dyskusji. Mistrzem w wykorzystywaniu plebiscytu do swych niecnych celów była Trzecia Rzesza. Plebiscyty pozwalały Hitlerowi naginać prawo do nazistowskiego bezprawia. Jak mawiał Goebbels: „Perswazja działa najbardziej skutecznie, gdy nie masz pojęcia, że jesteś jej obiektem”.
Problem ze zjawiskiem imigracji zaczyna się od tego, my jako gatunek ludzki niechętnie dzielimy się tym, co mamy. W starożytnym Rzymie w roku 125 p.n.e. urzędnicy państwowi debatowali, czy zezwolić innym mieszkańcom Italii korzystać z przywilejów rzymskiego obywatelstwa. Jeden z urzędników, prawnik, argumentował: „Gdy przyznacie im obywatelstwo (…) jak myślicie, ile miejsca zostanie dla was? Gdzie zorganizujecie zawody i festiwale? Czy zdajecie sobie sprawę z tego, że oni przejmą wszystko?
Warto pamiętać, że faszyzm rzadko wkracza na scenę polityczną w światłach rampy. Początki zwykle są skromne. (…). Drobne zaczepki, akty przemocy, później milkną media. Później parlament zdelegalizuje partie opozycyjne. Większość, która pozbawi mniejszość określonych praw nie zatrzyma się. Siły bezpieczeństwa bezkarnie bijące protestujących nie zawahają się przed kolejnymi atakami, a gdy przemoc okaże się skutecznym instrumentem w rękach jednego dyktatora, inni pójdą tą sama drogą”.
Jarosławie, Grzegorzu, Karolu i innej proweniencji „demokraci” „dajcie znak”.
CZAS NA PRZYZWOITOŚĆ.